Disiplinli biri misiniz?

Örtmenim...

Disiplin meselesine benim yaklaşımım basit ama derindir... birinci olark “Sistem varsa disiplin işe yarar” unun altını özellikle çiziyorum çünkü disiplin, kendi başına bir erdem değildir. Eğer bir düzen, bir amaç veya sistem yoksa, disiplin dediğimiz şey sadece katılık ve takıntıya dönüşür. Boşluğa atılmış bir disiplin, kişiyi geliştirmez; aksine onu kalıplara hapseder. Bu yüzden disiplinin anlamı, onu içinde barındıran yapıyla belirlenir.

İkinci olarak, “Asker değilsen asker gibi disiplinli olmak”, çoğu zaman psikolojik bir yük haline gelir. Çünkü askeriyede disiplin bir zorunluluktur; sistemin devamı için gereklidir. Ancak sivil hayatta aynı katılığı sürdürmek, insani tarafı törpüler, esnekliği yok eder. İnsan hayatı, mekanik bir sistem değildir; bu nedenle askeri bir düzenin katılığı günlük yaşama taşındığında kişide baskı, çevresinde ise mesafe yaratır.

Üçüncü olarak, “Herkes askerleri sever ama kimse asker çocuğu olmak istemez” sözüm, aslında toplumsal bir çelişkiye işaret eder. Disiplin, dışarıdan bakıldığında hayranlık uyandırır; ancak içeriden yaşandığında baskı yaratır. İnsanlar, düzenli ve disiplinli profillere hayran olur ama kendi yaşam alanlarında aynı katılığa tahammül edemez. Çünkü disiplinin bedeli yüksektir; nefes alan her insanda da bu kadar baskıya yer yoktur.

Son olarak, ben disiplinli biriyim ama bu hayatımın her alanına yayılmış değildir. Gerektiği zaman, sistemin içinde disiplinli davranırım; ama bu benim her saniyemi kural çizgileriyle ördüğüm anlamına gelmez. Hayat, çizgiler kadar esneklik de gerektirir. Bu yüzden disiplin benim için bir “yaşam tarzı” değil, bir araçtır. Nerede gerekli olduğunu bilir, nerede gevşetmem gerektiğini de fark ederim.

Teşekkür ederim örtmenim