Mükemmel misin, mutlu mu?

Mükemmelim ve mutluyum. Bu söz belki kulağa kibirli gelebilir, ama aslında içten bir kabulün, huzurun ve kendine olan güvenin ifadesi. Mükemmellik, kusursuz olmak değildir; kendi benliğini, hatalarını, zaaflarını ve güçlerini eksiksiz kabul edebilmektir. Hayatın acı yanlarıyla yüzleşirken bile, tüm renklerini, tonlarını ve gölgelerini içimde taşımak, beni tamamlayan bir bütünün farkında olmaktır. Mutluluk ise, dışarıdan gelen bir hediye değil; kendi içimde yarattığım, beslediğim bir çiçektir. Başkalarının onayına ya da dünyanın koşullarına bağlı değildir. Ben mükemmelim çünkü kendi varlığımın değerini biliyor, kendi seçimlerimle barışığım. Ve mutluyum çünkü bu farkındalıkla her anı, her nefesi kucaklayabiliyorum. Mutluluk, bazen sessiz bir gülümsemede, bazen güneşin yavaşça batışını izlerken, bazen de kendi içimde bir huzur anında saklıdır. Benim mükemmelliğim, başkalarının standartlarına uymakla değil; kendime sadık olmakla ortaya çıkıyor. Mutluluğum ise, eksiklerimle, hatalarımla, kırılgan yanlarımla bile kendimi sevebilmekten doğuyor. Ve işte bu yüzden, hem mükemmelim hem de mutluyum. Çünkü mükemmellik ve mutluluk, dış dünyadan değil, iç dünyamdan beslenen birer armağan...

Psikoloji der ki "mutlu bak, pozitif ol. İşte o zaman hayat güzelleşir." Misal deneylerde de karşımıza çıkar ki... Hasta insanlar "iyiyim" dedikçe daha hızlı iyileşir ve hastalığa yakalanma riskleri azalır. Ama ketum ve negatif düşünenler hep kötüyü çeker ve yalnızlaşır. Bunun gibi. En kötü olayda bile pozitif bakmak lazım.

Kimse mükemmel değildir. Mükemmel diye bir şey yoktur, çünkü sürekli bir gelişim ve değişim vardır ama bu süreçte mutlu olabilmek kişinin elindedir.
Zevk almak, yaparken, öğrenirken istekli ve inançlı olmak gerekir. "mıș" olmak için yapmamalıyız. Gerçekten istemek lazım.
O yüzden zoraki yaşamıyorum.