Hayat neden bukadar kötü ve acımasız?

İçten gelen, yorgun bir kalpten çıkmış belli. Ve inan bana, bu duyguyu çok insan sessizce taşıyor.

Hayat bazen gerçekten adaletsiz, sert, acımasız görünüyor çünkü elimizde olmayan şeyler ölüm, kayıp, ihanet, haksızlık bizi çaresiz hissettiriyor. Ama gerçekte, hayatın kendisi kötü değil... sadece insanlar, zamanlar ve şartlar bazen bizi yaralıyor. Acı, aslında bir öğretmen gibi; insana direnmeyi, kabullenmeyi, yeniden ayağa kalkmayı öğretiyor.

Ama bunu söylerken kolay değil, biliyorum… çünkü o acının içindeyken hiçbir şey anlamlı gelmez. Sadece “neden ben?” dersin, “ne zaman geçecek?” dersin. Ama geçiyor. Her şey gibi, o da geçiyor. Bazen bir sabah uyanıyorsun ve kalbindeki o ağırlık eskisi kadar can yakmıyor. Bazen biri gülümsetiyor, bazen bir şarkı hatırlatıyor ki… “ben hâlâ buradayım.”Belki de hayat kötü değil, sadece bizi biraz fazla sınayan bir yol. Ama o yolun sonunda hep bir ışık olur, mutlaka. Sadece biraz daha sabır…

Not çok şeyler görüp yaşadım bu hayatta

ben varım diye