Şu sizli bizli ifadeler bı bana mı itici geliyor?

Hiç de sana özel değil. Birçok insan “siz” diye hitap edilince araya mesafe girdiğini hissediyor. Resmiyet, bazen samimiyeti gölgeler. Hele ki konuştuğun kişiyle aranda bir güven, bir sıcaklık oluşmuşsa, “siz” demek sanki her an hazır ola geçmek gerekiyormuş gibi hissettiriyor. Ben de “siz” denmesinden pek hoşlanmam. Sanki karşımdakiyle aramda görünmez bir cam varmış gibi olur. Samimiyeti kısıtlar, söylenen lafı içime değil, dışarıdan bir yere alırım. “Sen” daha sıcak, daha gerçek gelir bana. Birlikte bir şey paylaşmaya daha açık, daha insani bir hali vardır. Elbette bazen mesafeyi korumak gerekir. Özellikle ilk tanışmalarda, büyüklerle ya da resmi ortamlarda “siz” demek bir nezaket göstergesidir. Ama ilişki biraz ısındıysa, hâlâ o resmiyeti sürdürmek, yakınlaşmaya ket vurur gibi gelir bana. “Sen” kelimesi biraz da içtenliğin anahtarıdır. Birini gerçekten dinliyorsan, ona kalpten bir şey söylüyorsan, “sen” demek daha doğruymuş gibi hissedersin. Zaten gerçek bağlar da çoğu zaman o kelimeyle başlar. Kısacası, “siz” bazı durumlarda gerekli olabilir ama çoğu zaman araya bir duvar örer. Ben o duvarı sevmem. Samimiyet varsa, “sen” iyidir. İçten gelir, sıcak gelir. Gerçek bir diyalog ancak o zaman başlar gibi hissederim.