6 senedir eve kapandım?

Hep böyle değildim. İlkokul ve ortaokulda başarılı, okul 3. süydüm, resme yeteneğim vardı, meraklı, sosyaldim. Lisede birçok yetişkinin yapamadığı şeyleri yapıyordum. Ailem harçlık vermediği için çoğu zaman geç saatlere kadar çalışıyor, bir yandan aile sorunlarımın beni çok etkilememesi için uğraşıyordum. Okulda seviliyordum. Sokakta insanların dönüp bakacağı kadar güzeldim. Şimdi 23 yaşındayım ama yine de güzel olduğumu söylerler. Bunları hayatımda yapabileceğim çok seçeneğim olmasına rağmen, belki potansiyelim olmasına rağmen bu noktaya geldiğim için anlatıyorum. Ailemden sürekli şiddet gördüğüm, odama kapanmak zorunda kaldığım (odamın ışığını açmama izin vermezlerdi mesela, telefonum da tuşluydu) evde yemek yemeye korktuğum bir dönemdi 17- 18 yaşım. 2 tane kendine bile faydası olmayan anne babanın hayatımı nasıl bu kadar mahvetmeyi başarabildiklerini aklım almıyor. Lise sonda tam üniversiteye gidicem, her şey düzelecek diye plan yaparken korona başladı. 3 ay insan yüzü görememek, odadan çıkamamak ciddi anlamda psikolojimi bozdu. Ciddi ilaç tedavisine başladım. Hala da ilaç kullanıyorum. O zamandan beri neredeyse 6 senedir ne okula gidiyorum, ne çalışıyorum, ne arkadaşım var, ne de doğru dürüst evden çıkıyorum. Beni bu konuda uyaran çok tanıdığım vardı, ama ben ne yaptığımın farkında bile değildim, bir sorun görmüyordum. Başka insanlarla konuşmak problem olmasa da beni gerçekten seven, bana yardımcı olmak isteyen insanlarla asla konuşmak istemiyorum. Mesela bir kuzenim beni sık sık arar, arada harçlık gönderir ama mesajlarına cevap vermek istemiyorum, neden böyle yaptığımı bilmiyorum. Bu arada mesele insanlarla iletişim kurmakta zorlanmam da değil. Ailemle yaşıyorum hala, artık şiddet falan uygulamıyorlar tabi.. Bugüne kadar her şeyi değiştirebilmem için bir engel yoktu. Ama şimdi bir rahatsızlığım da ortaya çıktı ve hayat konforunu ciddi anlamda etkileyen bir hastalık. Nasıl başa çıkabileceğimi, ne yapacağımı henüz öğrenemedim.

Dün zor bir dönem yaşadım, oturup kendi başıma ağladığım, derdimi anlatacak kimse bulamadığımda dün aklım başıma geldi. 6 senenin ne kadar uzun bir süre olduğunu anladım. Ciddi bir karar verdim. Bir sene içinde değişicem. Okula mı başlarım, çalışmaya mı ne yapacağım ve nasıl yapacağımla ilgili hiçbir planım yok, ama son şansım bu, yapıcam bir senede... Sadece saygı görmek, normal bir insan olmak istiyorum. Zor olacak biliyorum. Herhangi bir tavsiyeniz varsa, hatta okurken aklınızdan geçen iyi ya da kötü ne varsa duymaya ihtiyacım var bir şeylerin farkına varmak için. Akla ihtiyacım olan bir dönem. Teşekkür ederim.