Karanlıkta durma isteği?

Gece… Sessizliğin en derin hali, karanlığın en ağır örtüsü. Gündüzün koşuşturmacası, kalabalıkların gürültüsü, şehrin keşmekeşi yerini usulca geceye bırakır. Sokaklar sessizleşir, yıldızlar gökyüzünde göz kırparken, insanın içinde susmayan fırtınalar daha da gürültülü hale gelir. Gece, sakladığımız her duygunun, susturduğumuz her kelimenin, unutmaya çalıştığımız her hatıranın yankı bulduğu zamandır. Bazen bir özlemi, bazen derin bir pişmanlığı, bazen de hiçbir zaman gerçekleşmeyecek hayalleri getirir önümüze. O karanlık, bazen huzurun diğer adı olur, bazen de içimizdeki en büyük yalnızlığın. İnsan geceleri daha çok düşünür, daha çok hisseder. Bazen bir pencere kenarında kaybolan zamanın izini sürer, bazen de yıldızların altında kendini bulmaya çalışır. Gece, herkese farklı bir hikâye anlatır; kimine bir vedayı, kimine özlenen bir yüzü, kimine de yarınlara dair küçük bir umut fısıldar. Ama her ne olursa olsun, gece hep içimizde saklı olanları açığa çıkarır ve insana en derin soruyu sordurur ‘Gerçekten mutlu muyum?’

O kadar ışıklı ve sesli bir ortamda çalışıyorum ki karanlık ve sessizlik em büyük ihtiyaç