Unutamadığınız anılar?

Hiç unutmam (unutmam dediğim 2 ay falan oldu) bir mekanda oturuyoruz gs nin maçını izliyoruz. Hesabı ödedik kalkacağız bizim arkadaş dedi ben tuvalete gideceğim. l*n o kadar çay çorbadan sonra benimki de geldi dedim gel beraber gidek dedim. Tamam dedi yürüdü gitti. Bende arkasından gittim. Ondan öncede biim bir arkadaş gitti wc ye l*n dedi wc ne güzel psivuarı falan çok orijinal dedi. Allah allah gidince görürüz falan muhabbeti de oldu ayrıca. Neyse bende bizim arkadaşın arkasından girdim wc ye l*n bakıyorum bakıyorum ortalıkta psivuar yok. Allah allah neyse dedim ben işimi bitirdim arkadaşım benden önce bitirip çıkıp gitmişti. l*n tama kapıyı açtım çıkacak pat o anda başka bir kız kapıyı açtı. Allah çarpsın ben hayatımda böyle bir şok yaşamadım. 1 dk aralıksız kız bana baktı ben kıza baktım. l*n kafamdan da diyorum ben yanlış girdim benim arkadaşta mı yanlış girdi veya kız mı yanlışlıkla girdi. Tam onu düşünürken kzı dedi burası bayanlar tuvaleti dedi. Özür dilerim bacım kusura bakma falan derken çıktım. Sonra arkadaşlara bu durumu anlattığımda 40 dk aralıksız güldüler. Nasıl mekanı terk ettim bilmiyorum. İşte bu da böyle bir anımdır.

İlk kez birini bırakacak olmanın müsrif şevki içinde, bir an önce olsun bitsin adımlarıyla parka kadar yürüdüm onunla. Oradan kaldığı eve geçecekti. Bir banka oturdu. Çantasından üç tane doğum günü pastası mumu (adları bu muydu?) çıkarıp karın örttüğü ıslak çimlerin üstüne dizdi. “üçü de sönsün, öyle gidersin” dedi. Sulu sepken yağan tanelerin bir teki bile mumlara değmedi. Aradan o bir günü hatırlayacak binlerce gün geçti. Kederli bir trene atlayıp bu kış o şehre, o parka gittim. O, o banktan kalkıp gitmişti ama mumlar hâlâ yanıyordu...