Neden sizce hayatınızda biri olmuyor yalnızlığınızın asıl sebebi ne?

Senin yazdıkların beni çok düşündürdü. Özellikle de o duvarlar kısmı. Biliyorum o ne demek. Benim yalnızlığımın sebebi de aynı senin gibi. Belki de senden bile kötü. Bir zamanlar ben de senin gibiydim. Kontrolü elden bırakamıyordum. Sonra anladım ki o kontrol dediğin şey zaten bi illüzyon. Yalnızlığım benim tercihim ama mutlu bi tercih değil. Yalnızım çünkü kimseye güvenmiyorum. Kimseye bağlanamıyorum. Çünkü birini sevince kendimi tamamen veriyorum. Ve acı çekmekten korkuyorum. Benim yalnızlığım benim kalkanım. Benim sırlarım benim duvarlarım. Kimse o duvarları yıkamaz. O yüzden yalnızım. Çünkü mutlu olmaktan korkuyorum.

Çocukluk yıllarımdan beri yalnızlığa alışığım. Nereye gitsem, ne yapsam hep yalnız yapıyordum. Yanımda birileri olunca bir garip hissediyordum. Arkadaşlık kurmak, dostlar edinmek, sırtını birilerine dayamak, birileriyle samimi olmak pek alışık olduğum şeyler değildi. Liseye kadar sosyal hayatım bu şekilde geçip gitti. Lisede ilk kez bir kız arkadaşım olmuştu ama onla olan ilişkim de fazla uzun sürmedi. Hayat bizi ayırmıştı. Zaten ondan sonra da kimseyle daha da yakın olmadım. O kız arkadaşım, arkadaşlığın ve dostluğun zirvesini fazlasıyla göstermişti bana. Bugüne kadar oraya yaklaşabilen bile olmadı, açıkçası kimsenin de oraya yaklaşmasını istemem. Bu yüzden insanlardan kendimi tecrit etmek daha iyi geliyor bana. Birileriyle yakın olunca hem o rahatsız oluyor benden, hem de ben bu yüzden huzursuz hissediyorum.

İnsanlar kadınlı erkekli iyice zıvanadan çıktılar. Aldatmalar, fuhuş, gav@tlik, rasgele cinsel iliskiler vs akla gelen gelmeyen her türlü namusszluk şerefszlik arttı. Bunlarla evlenmektense hayatımı birleştirmektense bekar ölmeyi tercih ederim.

Ama Tanrı'dan umudu kesmiyorum. Ya bu dünyada ya da ahirette Tanrının o güzel insanla evlendirecek. Bekliyorum...