Kalp midir insana sev diyen, yoksa yanlızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek?

Kalp midir insana "sev" diyen, yoksa yalnızlık mıdır bu duyguyu körükleyen? Belki de her ikisi. Kalp, varlığını hissettirmek ister; yalnızlık ise sessizliğini duyurmak. İnsan, sevmeye bir ihtiyaçtan mı yönelir, yoksa içinden taşan bir duygunun peşinden mi gider, bilinmez. Ama şurası kesin ki sevmek, sadece birine yöneltilen bir his değildir. Bazen bir bakışta başlar, bazen bir sessizlikte. Kimi zaman bir gülüşe sığar, kimi zaman yıllara yayılır. Sevmek, birini görmekten öte, onu anlamayı istemektir. Varlığıyla yetinmek değil, yokluğunda eksilmektir. Bir yüreği taşımak değildir sadece; o yürekte yer bulmaktır. Sevgi, beklentiyle değil, kabullenişle büyür. Kusur aramaz, bulsa da affetmeyi bilir. Belki kalp başlatır sevgiyi, ama yalnızlık derinleştirir. Çünkü insan, en çok eksildiğinde neye muhtaç olduğunu fark eder ve en çok o zaman öğrenir; sevmek, bir ihtiyaç değil, bir seçimdir. Yalnızca hissetmek değil, sorumluluk almaktır. Gitmek kolaydır; kalmaksa sevmeye dair en büyük cesarettir.