Teselli edilmek, gerçeklerden kaçmak mıdır , bir nevi avuntu mudur? Yoksa gerekli midir teselli edilmek?

Teselli edilmek, her zaman gerçeklerden kaçmak anlamına gelmez. Bazen insanlar, yaşadıkları acıların, kayıpların ya da hayal kırıklıklarının içinde kaybolmamak için bir süreliğine duraklamaya ihtiyaç duyarlar. Bu duraklama, bir dostun omzunda ağlamak, içten bir söz duymak ya da sadece sessizce anlaşılmak olabilir. Bu anlar, gerçeklerden uzaklaştırmaz; aksine, gerçekleri kabullenebilmek için gereken duygusal zemini hazırlar. Avuntu, bazen insanın kendini kandırması gibi algılanabilir. Ama her avuntu yalan değildir. Bazen bir “geçecek” sözü, o anda geçmese bile insanın dayanma gücünü artırır. Çünkü insanlar yalnızca mantıkla değil, duygularla da var olurlar. Acının içinde bir başına kalmak, çoğu zaman insanın direncini kırar. Oysa bir başkası tarafından anlaşıldığını hissetmek, yükü hafifletir. Teselli, duygusal bir ihtiyaçtır. Her zaman çözüm sunmaz ama nefes aldırır. Gerçeklerle yüzleşmek için güç toplamak gerekir; işte o gücü bazen bir teselli verir. Bu yüzden, teselli edilmek kaçış değil, çoğu zaman hayata tutunmanın bir yoludur. İnsan bazen sadece duyulmak, görülmek ister. İşte o anlarda teselli, bir ilaç gibi gelir; geçici ama etkili ve bu geçicilik bile çoğu zaman yeterlidir.

Bence avuntu ya ben öyle düşünüyorum