İnsan neden karanlıktan ve yalnızlıktan kaçar?

Çünkü kendileriyle yüzleşmek zor gelir.
Sessizlik ve yalnızlık, içindeki korkuları ve düşünceleri açığa çıkarır.
Hâlbuki bazen en çok o anlarda kendimizi tanır, ne hissettiğimizi fark ederiz.
İnsan kendiyle yüzleşmeye hazır mı? Asıl cevabı bulunması gereken soru bu.

Karanlık bilinmezliği simgeler. İnsan görmediği şeyden korkar. Gözlerimiz kapalıyken ya da karanlıkta olduğumuzda kontrol duygumuzu kaybederiz. İçimizde “ya bir tehlike varsa?” endişesi başlar. Bu biraz ilkel bir refleks Atalarımız mağaralarda yaşarken karanlıkta vahşi hayvanlar olabilirdi, bu yüzden beynimiz karanlığı “tehlike ihtimali” ile eşleştirdi.
Yalnızlık, terk edilme ve değersizlik hissini tetikler. İnsanoğlu sosyal bir varlık; varlığını sürdürmek için binlerce yıl boyunca gruplar halinde yaşadı. Tek başına kalan insan hem hayatta kalmakta zorlanırdı, hem de duygusal olarak destekten yoksun kalırdı. Bu yüzden beynimiz “yalnızlık” duygusunu acı gibi algılar.
Yalnızlık insanı kendi iç sesiyle baş başa bırakır. Kimi insan için bu iç ses huzur verici olabilir ama kimisi için geçmiş pişmanlıklarını, kaygılarını ya da değersizlik hissini büyüten bir yankıya dönüşür. Yalnızlık bu nedenle işkence gibi hissedilebilir. Ama diğer yandan, yalnızlıkla barışabilen insan için karanlık ve sessizlik çok değerli bir iç yolculuğa dönüşür. Çünkü kişi, kalabalıkların gürültüsü olmadan kendi özünü duyar. Kaçış sebebi korku ve belirsizliktir; ama kabul edildiğinde yalnızlık bir sığınak, karanlık bir huzur olabilir.

kendi başına var olamamasından kaynaklı birilerinin şahitliğine ve onayına ihtiyaç duyuyorlar