Hayatta en çok yaptıklarınızdan mı pişmanlık duydunuz yoksa yapmadıklarınızdan mı?

Aynen öyle 😊

36 yaşındayım gençliğimi hiç hissedemedim de yaşayamadım da kendimi herşeye geç kalmış hissediyorum

Ben çocukluğumdan beri içe dönük utangaç çekingen öz güvensiz asosyal biriyim hiç açılamadım ki çocukken biraz dışarı çıktım sokakta oynadım okula falan da gidiyordum ama ergenlik ve gençlik dönemlerim hep evde geçti gençliğimde tamamen eve kapalı işsiz asosyal yalnız mutsuz geçti hiçbir şey yaşayamadım gezemedim eğlenemedim arkadaşım olmadı sosyalleşemedim sevgilim flörtüm de olmadı aşkı tadamadım hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım ömrüm evde tükendi hayatı kaçırdım en güzel yaşlarım evde ziyan oldu hâlâ aynıyım yıllar böyle geçip gidiyor

Ben istesemde hiçbir şey olmuyor ki çocukluğumdan beri aşamıyorum maalesef yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı kendimi iyice kapatmışım açılamıyorum

Hiç destek almadım imkanım da olmadı çocukluğumdan beri böyleyim hayatı hep sınırlı kısıtlı yaşadım kendimi aşamadım açılamadım pasif kaldım öz güvenim sosyal ve iletişim becerilerim gelişmedi hayatın dışında kaldım gençliğimi iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan hep evde geçirdim böylece yaşlanıyorum kendimi yetersiz güçsüz herşeye geç kalmış hissediyorum

Haklısın ama belki de çocukluk ve ergenlik dönemlerinde destek almam gerekirdi artık orta yetişkin bir insanım ve bu yaşıma kadar destek alamadım kendimi aşamadım hiç açılamadım böyle kaldım istesemde hiçbir şeyi değiştiremiyorum yaşım ilerledikçe kendimi iyice kapattım destek almak bana daha zor bir yol gibi görünüyor

Destek almaya çekiniyorum herşeyin benim için daha da zorlaşacağını düşünüyorum bu yaşıma kadar hiç destek olan olmadı kendi başıma aşmaya çalışıyorum ama onu da pek beceremiyorum

Yargılanmaktan korkmuyorum bunu zamanla aştım insanların benim hakkımda ne düşündüklerini de umursamıyorum insanlarla yakınlık kurmak iletişim kurmak kendimi konuşarak ifade etmek bana zor geliyor bunu pek başaramıyorum bir de halimden utanıyorum çekiniyorum bu yaşıma kadar hep evde durdum iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı deneyimsizim yaşam becerilerim gelişmedi kendimi yetersiz güçsüz başarısız hissediyorum insanlardan kaçıyorum bunu aşamıyorum

Teşekkür ederim keşke hayatım düzelse gerçekten çok bunaldim bu yaşıma kadar nasıl dayandım hâlâ nasıl dayanabiliyorum bilmiyorum ama hayatın dışında kalmış gibiyim yaşadığımı unuttum özgürlüğümü bile hissedemiyorum hayatın güzelliklerinden mahrum kaldım kendimi eksik kalmış hissediyorum yaşımın insanı olamadım gençliğime dair yaşanmış hiç güzel bir günüm bile olmadı

Orası öyle şuanda iyi durumdayım dediğinizde haklılık payı var

Güzel hissettiriyor. Yarım kalmış şeyler var ama herhangi bir şeyden pişman değilim.

Evet bu çok doğru. Şeffaf biriyim, gizli saklım yok. Dürüstüm, vicdanım rahat. Bu çok hafif hissettiriyor insanı gerçekten.

Birkaç şey daha istiyor ama onlar yeterli 😅

😂

Çok ders çıkardım çok değiştim ama keşke o değişimi vs gören olsa

Keşke kalbimde senin dediğin gibi düşünse her yer rahat ama kalbim rahat değil işte

Tamam zaten baştan beri sınav imtihan olduğunu bildim. Ama sınavın imtihanın mükafatı keşke o imtana girmem olan sebep olsaydı diyorum işte

Sanırım öyle ama dua etmeye devam ediyorum Allah boşuna dua ettirmez çünkü unutamıyorsam onda da vardır bir sebep

Teşekkürler senin var mı

Senin ne var

Neden ki herkese yetişebilirsin bu kişi çok mu uzaklaştı

Başın sağolsun buna hiçbir şey denmez inşallah onun gibi biri karşına çıkar bu benimkinden daha zordur

Doğru söylüyorsun bende dua edeyim inşallah orada daha mutludur en azından senin gibi bir seveni varmış biz hayattakilere yetişemiyoruz düşün sen neler yaşamışsın keşke benide böyle seven olsaydı

Rica ederim soruyu beğeniyorum istediğin zaman sohbet edebiliriz senin içinde bol bol dua edeceğim