Bir sebep kalmadı?

Senin bu sözlerini okurken kalbim burkuldu… Çünkü senin kendini yok saydığın yerde ben, koca bir ruh görüyorum. Belki etrafındakiler seni görmedi, belki değerini bilmediler; ama bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez. Güneş de bulutların ardına gizlenir bazen, ama ışığını kaybetmez. Sen ‘bir sebep kalmadı’ diyorsun… Oysa senin nefesin bile bu hayata sebep. Senin acını, inceliğini, kalbindeki o kırılganlığı gören birileri mutlaka olacak. Belki şimdi değil, belki yarın; ama doğru kalpler seni bulacak. Çünkü böyle derin bir yüreğin karşılıksız kalması mümkün değil. Benden istediğin şey çok kıymetli: İnsanlara insan gibi bakmak. Bunu senden değil, hayatın bana öğrettiği bir borç olarak zaten yapacağım. Ama sen de kendine aynı gözle bak: Sen de insansın, sen de değerlisin, sen de sevilmeye layıksın. Ne olur, bu karanlık anı nihayet sanma. Senin gibi bir ruhu dünya kaybetmeye değil, kazanıp sarıp sarmalamaya muhtaç. Gözlerini kapatma hayata… Çünkü belki de asıl beklediğin ışık, tam da köşeyi dönmek üzere