Her sözü doğru söylemek mi önemlidir, yoksa doğru zamanda söylemek mi?

Bazen doğruyu söylemek tek başına yeterli olmaz. Çünkü karşındaki insanın ruh hâli, yaşadığı durum ya da duymaya hazır olup olmaması da çok önemlidir. Mesela yakın bir dostunun yaptığı bir hatayı düşün. Ona “sen yanlış yaptın” demek, aslında doğru bir sözdür. Ama bunu öfkeliyken ya da kalbi çok kırıkken söylediğinde, sözün iyileştirmek yerine daha çok yaralayabilir. Oysa aynı sözü, sakinleştiğinde, yanında olduğunu hissettirerek söylediğinde, onu gerçekten büyütebilir. Yani doğruluk vicdandan gelir, zamanlama ise sevgiden. İnsan olmanın inceliği de burada: Hem dürüst olabilmek hem de karşındakinin kalbini gözetebilmek. Doğruyu söylemek bir erdemdir; ama doğru zamanda söylemek, erdemi merhametle süslemektir.