Çok sevdiğiniz değer verdiğiniz birini kaybedince nasıl toparlandınız?

Bir ay hayat duruyor. Hayat akarken durur mu? Birine desen inanmaz ama gerçekten duruyor. Bağıra çağıra ağlamak istiyorsun. Yemekten içmekten kesiliyorsun. Vicdan azabı çekiyorsun; o yerin altında ben burada yaşamaya devam ediyorum diye çıldırıyorsun. Ama bir ay sonra bir bakmışsın alışmaya başlıyorsun. Özlem, acı, arada bir anılara gülme derken zaman geçiyor. Ama hep eksik. O günden sonra hep eksik..

Normal bir şekilde hadi kızım ayağa kalk ne bu hal kendine gel toparlan dünyanın sonu değil herkes birbirinde misafir dünya fani üzülmeye değmez der toparlanırım.

Çok zor oldu zamanla toparlandim

Yaşayan bilir sadece kelimeler yetmez

Sabır ve umutla.. Ama çok uzun sürdü.