Küsmek çocukluk mudur?

Küsmek genelde çocuklukla özdeşleşiyor çünkü çocukken hislerimizi ifade edecek kelimelerimiz az oluyor. İncindiğimizde, kırıldığımızda ya da istediğimizi alamadığımızda hemen “konuşmam!” diyerek küsme yoluna gidiyoruz. Bu, aslında “ben kırıldım, bana dokunan bir şey oldu” demenin çocukça bir hali. Büyüdükçe ise aynı duygular “darılmak, kırılmak, alınmak, mesafe koymak” gibi daha farklı şekillerde çıkıyor. Yani küsmek tamamen çocukça diyemeyiz, sadece şekil değiştiriyor. Belki yetişkin küsmeleri biraz daha sessiz, biraz daha uzun sürüyor. Çocuk küsünce bir iki saat sonra oyun oynarken barışır, yetişkin küsünce haftalarca sürebiliyor. Benim için küsmek, içimdeki bağın bir süreliğine duvara çarpması gibi. Birine küstüğümde aslında “beni anlamadın, bana dokundun” demek istiyorum. Yani içimdeki değeri görmediğim anlarda küsme duygusu doğuyor. Ama kendi adıma çok uzun küsmemeye çalışırım, çünkü sessizlik araya girince kopuş başlıyor.

Hayır, küsmek illa çocukça bir şey değil bence. Ben yerine göre tepki gösteriyorum, ne zaman gerektiğini hissediyorsam, kırıldığımı ya da rahatsız olduğumu göstermek için böyle davranıyorum. Önemli olan duygularımı bastırmak yerine, sınırlarımı ve hislerimi doğru bir şekilde ifade edebilmek