Zor zamanlarda bile seni gülümseten bir şey bulabiliyor musun?

Evet bulabiliyorum fakat 1-2 sene öncesine kadar daha karamsar bir bakış açısına sahiptim bu evreye gelebilmem benim için zorlu oldu. Çünkü insan bir kere konfor alanına alşınca ondan kurtulması için efor sarf etmek gerekiyor. Bu durumdan kurtulmam gerektiğini de artık sadece mentalimin kötüye gittiğinden değil ilaveten bedenime de rastladığında kendimi, zihnimi olumlu pozitif düşüncelerle doldurmam gerektiğini anladım. Kendi kendime bunu yapmak zordu, o zaman da işte klişe biliyorum ama kişisel gelişim kitapları satın alıp her hafta bir tane bitiriyordum. Çünkü bakış açım hastalanmış meğersem hep kötüyü en olumsuz olasılığı düşünmekten. Zaman içerisinde de çok şükür ki daha güzel düşünmeye başladım, güzel düşünmek bana güzellikler de getiriyordu sanki nefesimi daraltan o negatiflikler artık gitmiş ve daha derinden nefes alabiliyorum artık. Mesela evimizin aşağısındaki bir park var ve oradaki çiçeklere bile artık sevgiyle bakar oldum, önceden sadece önünden yürüyüp geçerdim. Ya da mesela hastane kalabalığında acilde tüm gün bir teyzeye yardım etmiştim bir saniye bile usanıp ne zaman eve gideceğim diye sızlanmamıştım içimden çünkü keyifle yardım etmek bir zamanki gece kabuslarımı bile sonlandırdı küçük şeyleri sevmenin ruhuma iyi geldiğini anladım. Aslında mutluluğu illa büyük şeylerle aramamam gerektiğini detaylar da saklı olduğunu fark ettim.

Kapitano ben her duyguya gülerek karşılık veren biri olarak, özellikle gülmek için bir sebep aramama gerek olmuyor 😄