Kendinle barışık bir insan mısın?

Dediklerine katılıyorum. Çok öncedenn içime kapanık bir insandım herkes zorbalardı beni özgüven problemlerim vardıda daha sonra kendimle barıştım kim benim hakkımda ne diyorsa veya fiziksel özelliklerime bir şey diyorsa ayağıma çorap olarak bile takmam dediklerini bir kulağımdan girer diğerinden çıkar. Bence en iyi bu çünkü kimse sizi yıkamaz sözleriyle.

Barışıkmış gibi lanse ediyorum çevreye fakat hala tam anlamıyla barışık değilim. Bu dış görünüşten dolayı değil o konuda barışığım çok şükür ki. Tamamiyle barışık olamama durumu yaşanmışlıklar sonucu olışan hayal kırıklıkları , hüzünler ve yaptığım hatalardan kaynaklı. Bazen, geç mi kaldım acaba her şey için düşüncesi kaplıyor içimi. İlla ilişkisel değil elbette mesela hayata geç kalmışlık olabilir. Çok mu boş şeylere kafa yordum zamanında gibi düşünceler.. Fakat bir yandan da bu durumu onarmaya çalışan bir tarafım var. Kabullenmek rahatlatıyor içimi fakat yinede hüzün kapladığı da oluyor zaman geçtikçe bu durumu da minimal düzeye indirgeyeceğimi umut ediyorum. Bu negatiflikler aklıma geldiğinde kızmak yerine şimdiki sen olamazdın diye diye barışık olmaya çalışıyorum bakalım. 5 liralık motivasyon konuşmaları gibi klişe bir son oldu ama olsun.

Niye kendimi seveyim ki? Yaptığım tüm saçmalıkları ve yanlışları göre göre aman ne kadar harika birisisin diye kendimi mi kandırayım. Ne saçma bir barışıklık. Barışık falan değilim kendimle. Hoşlanmıyorum yaptığım şeylerden ve kendimle küs bir insanım. Yaptığım hiçbir şeyi de affetmiyorum. İnsan bu kadar rezalet şeyleri yapamaz.

Evet, öyleyim. Çevremdekilerde bu huyumdan dolayı bana gıpta ederler hatta. Çünkü her şeyden önce kendimi her halimle ve her şeyimle sevmeyi öğrendim. Ve bu durum da bana bi hayli avantaj sağladı. Zira kendini sevmeyen insanı kimse ciddi manada sevemez.