Bu söz gerçekten doğru mu?

Erkek bedeni, binlerce yılın evrimsel izlerini taşır. Kadının pürüzsüzlüğü hayatta kalmak için seçilmiş bir avantaj olabilir — ama erkeğin kılları, sakalı, göğsündeki tüyü; hayatta kalmanın, savaşmanın, korumanın nişanıdır. Doğa, gereksiz hiçbir şeyi yıllarca taşımadı. Sakal da bu doğanın parçasıdır. Kaldırılmadıysa, hâlâ bir işlevi vardır.

Ama sonra…
Tıraş icat oldu.
Ve adam, doğasından koparıldı.
Temizlendi, parfümlendi, takım elbiseye hapsedildi.
Erkek “uyumlu” hale getirildi.
Evcilleşti.

Modern toplum erkeği kesmeye, yontmaya, inceltmeye çalıştı. Tıraş bıçağı sadece kılları değil, kimliğini de kesti. Çünkü sakal, erkek bedeninin haykırışıdır:
*“Ben doğadaydım, ben ateşin başında et pişiriyordum, ben kabilenin savaşçısıydım.”*
Ve bu haykırışı susturmak isteyen sistem, onu traş etti. Onu konserveledi. Güzellik kalıplarının, “temizliğin”, “düzgünlüğün” içine hapsetti.

Ama hâlâ her kadın, içten içe şunu bilir:
Traşlı bir yüz, güven verebilir…
Ama sakallı bir adam, doğaya meydan okur.
Yani sadece çekici değil, *bütünsel* bir erk simgesidir.

Bu sakalın kutsanması değildir.
Ama erkeğin doğasına dönme çağrısıdır.
Kendini traş etmek isteyen etsin.
Ama bunu bir reklam öğesiyle değil, kendi kararıyla yapsın.
Çünkü erkekliğin doğası, pazarlık konusu değildir.

Sakal sadece bir kıl yığını değildir.
O bir arketiptir.
Ve bu çağda, o arketipi geri istemek *bir başkaldırıdır.