En zor gününüz neydi?

intörnlükte ilk acil nöbetim. Tabii hiçbir şey bilmiyorum öğrenmek için oradayım. Bizim hastane çok yoğun çok karışık oluyor pratisyen falan da yok o yüzden işler bize kalıyor genelde. Bir hasta geldi. Benden morfin istedi. ben de saf saf ağrısı mı var acaba ağrı kesiciye mi morfin diyor acaba daha önce ağrısı vardı yattı arveles falan yaptılar o da morfin mi sandı diye düşündüm çünkü olabiliyor yani hastalar her şeyi bilmek zorunda değiller. Şikayetini anlamaya çalıştım ama giriş falan da açtırmamış öyle dümdüz girmiş acile. Sonra ben anamnez almaya çalışırken bir anda bana bağırdı o morfini vereceksin dedi kolumu tuttu beni sirkeledi benim gözlerim doldu korkudan. Cebinden silah çıkarttı (gerçek miydi sahte miydi bilmiyorum) bana doğrulttu. Sonra herkes başımıza toplandı güvenlik falan geldi adamı attılar tabii ama sonra adama hiçbir şey olmadı. Bir süre çok korktum hastaneden çıkarken sürekli arkama baka baka yürüyordum. O gün gerçekten öleceğime inanmıştım ve adam silahı bana tutarken ben neyse de annemle babam çok üzülecekler bunu nasıl kaldıracaklar diye düşünüyordum. Hayatımın en kötü günüydü.

Evliliğimin ilk yılında eşim ve ailesi mesela babayı anneyi diye konuşurlar. Bi gün yolda geliyoruz babalar günüydü babayı ara birlikte babalar gününü kutlayalım dedi hala telefonumda babamin numarası kayıtlı durur eşim o şekilde söyleyince bende babam yazıp rehberden arama tuşuna bastım.. sonra aradığınız kişiye ulaşılamıyor dedi bende Allah Allah babam telefonunu kapatmis dedim ekrana bı baktım kendi babamı aramisim ama benim babam vefat etmişti o an kalbim sızladı yaşadığım duyguyu şu an bile anlatamıyorum birden ağlamaya başlamıştım eşimde anlamisti kendi babamı aradığımı.. Babamı kaybetmek benim için çok zordu ama acısını yaşamak daha zordu keşke hayatta olsaydı onu çok özledim