Size değer veren insanları neden kaybediyorsunuz?

Bazen yanımızda olan insanların sevgisini, ilgisini o kadar kanıksıyoruz ki sanki hep öyle kalacak zannediyoruz. Küçük jestlerini, sabrını, bize olan bağlılığını “normal” gibi görüp karşılık vermeyi erteliyoruz. Oysa insanlar da yorulur; değer görmediklerini hissettiklerinde yavaş yavaş uzaklaşmaya başlarlar. Kıymeti genelde kaybettikten sonra anlarız çünkü yokluk, varlığın ağırlığını hissettirir. “Aslında bana ne kadar iyi geliyordu, keşke o an ona daha çok değer verseydim” deriz. Ama iş işten geçmiş olur. Kimse mükemmel değil, bazen ihmalkâr oluyoruz. Ama önemli olan, elimizdekilerin farkına geç kalmadan varabilmek. Çünkü bir insanı kaybettikten sonra “sana değer vermeliydim” demek, çoğu zaman sadece içimizde yankılanan bir pişmanlıktan öteye geçmiyor.

İnsanoğlu bebekliğinden bu yana şunun kıymetini hiçbir zaman bilmez elindekinin kıymetini bilmez çocukken bile bir oyuncak alırlar onu oynarız sıkıldığımız zaman atıp sağına solunu kırarız halbuki onu ne kadar çok istemiştik. O yüzden şunu söylemeliyim ki hiçbir zaman insanoğlu elindekinin kıymetini bilmez hatta mevsimler değişir kış aylarına çok soğuk yaz aylarına çok sıcak diye şikayet eder

Bana değer veren insanları kaybetmiyorum da, karşımdakiler öyle zannediyor