Hayat acımasız geldiğinde ne yapmalı?

Hayat bazen gerçekten acımasız gelir; sanki her şey üst üste gelir ve nefes almak bile zorlaşır. Bu anlarda insan olmak, duygularını bastırmak yerine onlarla yüzleşmek demektir. Üzgünsün, kırılmışsın, bazen öfkelisin… Bunlar normal. Kendini kötü hissettiğin için suçlama; acıyı hissetmek, aslında hayatta olduğunu gösterir. Ağla, kırıl, sessizce otur… Duygularını bastırmak yerine onlarla olmak, iyileşmenin ilk adımıdır. Büyük sorunlar gözünü korkutabilir. Bugün için küçük bir şey yap bir fincan çay, kısa bir yürüyüş, sevdiğin bir şarkı… Bunlar bile sana biraz nefes aldırır. İçini paylaşmak, yükünü hafifletir. Bir dost, bir aile üyesi ya da günlük, fark etmez; hislerini ifade etmek önemlidir. Kendini suçlama, acele etme, her şeyi bir anda çözmeye çalışma. İnsan olmanın anlamı, yavaş yavaş toparlanabilmektir. Bir gülümseme, sıcak bir çay, sevdiğin bir an… Hayatın hâlâ güzel yanları olduğunu hatırlamak insanı güçlendirir. Acımasızlık geçmese bile sen onunla baş edebilirsin. Önemli olan, kendine karşı sabırlı olmak ve küçük adımlarla devam edebilmektir...

Hayat acımasız geldiğinde tekrar şansını denemelisin herzaman güzel şeyler olmuyor hayatta bazen ailemiz cahil oluyor o karla mücadele bazen allahla bazen yarattiklariyla insanız çok hassasiz ince pskiplojimiz var psikologlar bile yeri geliyor herkes psikolojik olarak düşüyor moral olarak düşüyor hiç kimse dört dörtlük mutlu değil hayat kimseye iyi davranmaz gözünün yaşına bakmaz tokat atar hayatta her türlü insanla karsialasacaz iyisiylede kotusuylede ölene kadar devam mücadeleye pes etmek yakışmaz bize sanada banada yeri geliyor ben ailemle anlasamiyorum farklı kafalardayim farklı kültürel dönemlerin insaniyim zaman geliyor akrabalarına yaşıyorum problem ama akrabalarım sağolsun haklarını yemeyim bana hicbizaman dokunmadilarda2 zararda vermediler de hicbizaman ailemi bana karşı doldurmadilar bazen kizsamda ne kadar çok arkamdan sallasalarda bilsemde akıllı zeki bir insanım çok şükür ama beni yedirmezler de babama bile bugüne kadar sırtımdan hiç bıçak sallamadilar ne komşularım düşmanım bile bana zarar vermedi sevgilim zarar verdi buda benim sinavimdi herkes seçtiği yolda acı çeker akrabamin kötü dediğim nefret ettiğim babamdan bile o kadar çok zarar görmedim ama sevgilim olan kadın beni bıçakladı mecazi anlamda sevilmeyecek insanları başıma taç ettim aklında bulunsun yapma ama sevgilimden ayrılıp canımın yanması iyi oldu tek bişey öğrendim ağlarken tam ağlarken başka kadın geliyor elimi tutuyor ve hayat yeniden başlıyor bidaha kimseyi sevmem dediğin anda biri seni seviyor seyrediyor elinden tutuyor ve kalk ben geldim diyor ve sen olgunlasiyosun ve artık geçmiş gerçekten geçmiş o acıyı yokluyosun yok terbiyesiz bir sevgiliye en Güzel ceza başka bı insanı sevmek güzel sevmek ve geçmişi unutmak kimse kendini vazgeçilmez sanmasın