Bu hayatta en sevdiğiniz kişi kim arkadaşlar?

Bu soru her sorulduğunda, cevabım hiç değişmedi: Annem ve babam. Çünkü ben, onların sevgisiyle büyüdüm. Onların bakışında huzuru, ses tonunda güveni buldum. Dünyada herkes sırtını dönebilir insana ama bir anne ve bir baba, her şeyini verip yine de hiçbir şey istemeyen iki koca yürektir.

Annem…

Yaralarımı üfleyerek iyileştiren, suskunluğumu bir bakışla anlayan, her zor anımda “ben buradayım” demeden yanımda duran kadın. Sofraya koyduğu yemeğin içine sevgisini katan, uyurken üzerimi örten, yorgunken bile bana gülümseyen o yüce kalp…

Babam…

Konuşmasa bile varlığıyla güç veren, omzunu yasladığımda sanki bütün dünya susuyormuş gibi hissettiren adam. Beni hayata hazırlarken bir gün bile vazgeçmeyen, kendi canından çok beni düşünen sessiz kahramanım…

Onlar sayesinde ne demek olduğunu öğrendim "karşılıksız sevgi"nin. Birinin iyi olması için kendinden vazgeçmenin, uykusuz kalmanın, için kan ağlarken bile evladına güçlü görünmenin ne demek olduğunu. Her başarıma onlardan büyük sevinen kimse olmadı. Her düşüşümde beni yerden kaldıran eller yine onlarınkiydi.

Bu hayatta çok şey değişir.

İnsanlar gider, zaman geçer, yüzler unutulur... Ama bir tek şey değişmez: Anne ve babanın yeri kalbin tam ortasındadır ve ben, bu hayat ne getirirse getirsin, en çok onları seveceğim. En saf, en hak edilmiş, en gerçek sevgiyle…