En büyük keşkeniz nedir?

Gençliğim hep eve kapalı işsiz parasız asosyal mutsuz yalnız geçti senelerdir evden dışarı çıkmıyorum açılamadım sosyalleşemedim gezemedim eğlenemedim hep evde kaldım maalesef ömrüm evde tükeniyor

Amin sağ ol haklısın hayatın dışında kaldım insanları tanımıyorum hayatı bilmiyorum yaşam becerilerim gelişmedi sosyal ve iletişim becerilerim de gelişmedi maalesef bu konuda çok zayıfım

Haklısın ama ben gerçekten çocukluğumdan beri bazı şeyleri aşamadım diğerleri gibi olamadım kendimi aşamadım açılamadım hep kendimi geri çektim kendimi kapattım pasif kaldım sosyalleşemedim insanlarla iletişimimiletişimimhic arkadaşım çevrem yok bu yaşıma kadar kız arkadaşım bile olmadı hayatta her yönden pasif kaldım iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadı eğitim hayatım deden ilköğretim lise falan berbat geçti kimseyle konuşmazdım sıramdan kalkmazdım teneffüslere bile çıkmazdım hep dışlandım aşağılandım dalga geçen alay eden lakap takan sataşan çok oldu başarılı da değildim liseden sonra da tamamen eve kapandım ergenlik ve gençlik yıllarım evde geçti şimdi yetişkin bir insanım ama hayata karşı zayıf güçsüz yetersiz biriyim yaşam becerilerim gelişmedi öz güvenim yok sosyal hayatım yok hayatım evden ibaret gençliğimi hep eve kapalı geçirdim ömrüm evde tükenip gidiyor böylece yaşlanıyorum sadece bağlama çalıyorum onu da kendim öğrendim başka da aktivitem yok yaşım ilerledikçe her şey daha da zorlaştı en güzel yaşlarım ziyan oldu hiçbir şey yaşayamadım hayatı kaçırdım herşeye geç kaldım

11 12 yaşından beri çalıyorum kendi çabamla öğrendim kursa falan gitmedim eğitim almadım kendim ilerlettim ama eğitimsiz olmuyor eğitimini alsaydım belki de müzisyen olabilirdim pasif olmak benim elimde değil ki bu kişiliğimin bir parçası gibi çocukluğumdan beri utangaç çekingen içime kapanık biriyim sessiz sakin bir yapım var sosyalleşme konusunda başarısız oldum insanlarla yakınlık kuramıyorum kendimi hep geri çektim bu hep böyle devam etti maalesef 36 yaşındayım hâlâ aynıyım hiçbir şey değişmedi kendimi aşamadım açılamadım kendimi zorlasamda bazı şeyleri aşamıyorum yaşım ilerledikçe her şey daha da kötüye gidiyor ve zorlaşıyor hiç adım atamıyorum yıllar böyle geçip gidiyor

İnançlıyım vakit namazlarımı kılıyorum dua ediyorum kuranı sadece ramazanlarda okuyorum çok okumuyorum

Sağlığım yerinde şükür ama ailemle sorunlar oluyor maddi durumum zate hiçbir zaman olmadı hep parasız yaşadım gençliğim tamamen parasız geçti hep evde durdum sosyalleşemedim hayatı yaşayamadım pek yaşam deneyimim olmadı sadece çocukken sokağa çıktım okula gittim ama pasif kaldım askere gittim orada da öyleydim açılamadım sonra iyice eve kapandım zaten gençliğim hep eve kapalı işsiz parasız asosyal yalnız mutsuz geçti hayatın dışında kaldım herşeye yabancı kaldım yaşam becerilerim gelişmedi her yönden yetersiz kaldım kendimi yetersiz güçsüz hissediyorum iş hayatım sosyal hayatım aşk hayatım olmadan evde böylece yaşlanıyorum gençliğime dair yaşanmış hiç güzel bir günüm bile olmadı gençliğimi hissedemedim bile yaşlandıkça her şey daha da zorlaştı

Amin inşaAllah teşekkür ederim

En son iki sene önce gördüm, fırsatım vardı ama kaçırdım. Sosyal medya hesabı yok, Spotify, Pinterest bile baktım, sadece arkadaşının çektiği bir resim ve yıllar önce açtığı bir fan sayfası var.

otobüs durağında görmüştüm, beni görmedi yanında arkadaşı vardı, otobüste ya da inince söylerim dedim. Otobüs dolu geldi, ben canım gibi önden bindim, o binemedi... o nerede oturuyor bilmiyorum, ama benim ineceğim yerden sonra ineceğini biliyorum, okul zamanı minibüsle giderdi, evimin zıt yönüne doğru, oradan biliyorum... arkadaşlarının bazıları şehir dışında, hala görüşüyorlar mı emin bile değilim. hiç onlara sormayı denemedim.

Ders alıyor muyuz hayır :))