Neye hayır diyemezsin?

Sevdiğim insanlara hayır diyemem. Onların bir ihtiyacı olduğunda, bir şey istediklerinde ya da sadece yanımda olmamı beklediklerinde içimden gelen ilk tepki “evet” olur. Yorulmuş olsam da, üzülmüş olsam da, kırılmış bile olsam bazen kendimden önce onları düşünürüm. Çünkü sevdiğim insanın kalbi kırılmasın isterim, üzülmesin isterim, yalnız hissetmesin isterim. Bazen gecenin bir vakti mesaj atsalar cevap veririm, konuşmak istediklerinde dinlerim. Susuyorlarsa nedenini merak ederim. Çünkü önemserim. Kalbimde yerleri vardır ve o yer kolay kolay dolmaz, değişmez. Bu yüzden hayır demek bana zor gelir. Belki de karşılık beklemeden sevmek böyle bir şeydir. Onların mutluluğu benim için yetiyor gibi gelir. Ama zamanla şunu da anlıyor insan: her “evet”, karşıdan aynı değeri görmek anlamına gelmiyor. Bu yüzden hayır diyememek bir zayıflık değil, bir seçimdir. Fakat insan bazen kendisini de sevmeyi öğrenmeli. Sevdiği insanlara gösterdiği anlayışı, biraz da kendine göstermeyi...