Bir insan en çok neyi eksik ise ondan bahsetmiyor mu hiç şaşırtmıyor sanki ben mi böyle düşünüyorum sadece peki siz?

Bazı insanlar en çok neyi eksik hissediyorsa, ondan hiç bahsetmez. Sanki söze dökerse daha da görünür olacak, daha da hissedilecek sanır. Belki de fark edilmekten korkar, belki kendine bile itiraf edemediğindendir bu sessizlik. İçten içe yanar ama dışarıdan belli etmez. Güçlü görünmeye çalışır, oysa içinde sessiz bir savaş vardır. Kimi sevgiden hiç söz etmez, çünkü hiç tatmamıştır. Kimi güveni dillendirmez, çünkü en çok oradan kırılmıştır. Kimi de mutluluktan bahsetmez, çünkü uzun zamandır o duyguya yabancıdır. Sessizlik bazen kabullenmek değil, yok saymaktır. Ve insan en çok, yok saydıklarında gizlidir.

Ben de çoğu zaman böyle görüyorum; insan en eksik olduğu şeyi ya fazla vitrinler ya da hiç açmaz. Kimi özgüvenini, sevgisini, başarılarını sürekli anlatarak o boşluğu kapatmaya çalışır; parlatır, büyütür, sanki yeterince söylerse gerçek olacakmış gibi tutunur. Kimi de tam tersine susar, konuyu dolaşır, kelimeler yerine savunmalar konuşur; kırılgan tarafını örtmek güven gibi gelir. İki uçta da ortak duygu utançla özlemin karışımıdır. Ben ölçüyü sözde değil, tutarlılıkta ararım; neyi anlattığından çok, neyi yaşattığı önemlidir. Sessiz güç de yapay parıltı da eylemde belli olur; günler geçer, davranışlar aynı çizgide kalıyorsa orada sahici bir doluluk vardır. Eksik olanı konuşmak değil, emekle tamamlamak içi en çok rahatlatan yoldur.