Hayatını bir duygu temsil etse, hangisi olurdu?

Umut. Gösterişsiz ama inatçı bir duygu olarak içimde hep çalışır; tökezlesem de beni toparlayan, sis dağılana kadar bekleten, sonra küçük adımlarla yeniden yürüten şey odur. Büyük laflar etmem, planımı yapar, nefesimi düzene sokar, elimden geleni yapar ve kalanını zamana bırakırım. Bazen yağmur gibi serinletir, bazen sadece susup dayanmak gerekir, ama ben umudu elimden düşürmem. Kırılmadan romantik, yıkılmadan gerçekçi kalabilmemi sağlayan dengeyi o kurar; kalbimi yormadan aklıma omuz verir, yolumu sessizce açık tutar.