Kendinizi tamamlanmış hissediyor musunuz?

İnsanın her arayışı tatminkarlik yani huzura yöneliktir. Tatmin duygusu doyumsuz bir varlığın huzur bulabilmesi arayışını sonlandirmasiyla değil her an değişim içinde olduğunu bilip sabit kalmayı tercih etmeyerek olur. İnsanın içindeki bu boşluk duygusu da bir nevi tatmin temelinde şekillendiği için hiçbir zaman gerçek anlamda boşluğu doldurmuş olamayacaktır. Yalnızca yetinmeye çalışan bir varlık haline gelecektir. Bunu somut kavramlardan ziyade soyut kavramlar olarak ele alıp duygu ve haz etrafında konuşmalıyız.

Bunu anlatmaya çalışıyorum, ruh tamamlanacak bir mahiyette değildir. Hep bir değişim içindedir.

Şimdi boşluğunu a olarak düşün tamamlayıcıyı b. A değişip bir yeri doldurup bir yeri boşalttıkça b bu dolan yerden çekilip boşalan yeri doldurmak zorunda. Ve bu anın gerçek anlamdaki huzuru yani tatminkarligi için sürekli sürekli sürekli böyle olmak zorunda. Ha a ile b çok mükemmel bir denge yakalar ve bu gerçekten hep böyle devam eder diyelim , senin bu sefer b yi kaybetmemek adına onu tatmin etmen gerekiyor. Ha o da mevcut durumda tamamen her değişime istinaden tatmin oluyordur varsayarsak bu imkansız bir tablo çünkü o b, senin tamamen zıttın bir konumda konuşlanip değişim göstermek zorunda kalır. Ha cahillik ve aptallık dışında tek istisnai durum maladaptive daydreaming

İnsan geçeceği kimse kalmadığında dahi kendini geçmeye çalışmalı. Diğer türlü bir buhrandan fazlasını bulamaz. Yerinde saymak kendini aşmış kişilerin en büyük ızdırabı haline dönüşür. Korku dediğimiz şey ise zaten mevcut durumun ve halihazırdaki planların aksamasıdır. Ki boşluktan yakınan birinin o boşluğu kapatmış haline bağımlılığını ele alırsak tattigi en güzel lezzetten bir daha geri dönüşü olmayacak şekilde vazgeçmesine amaaan ne olacak sanki denilmesi sadece insanın kendini kandirmasidir. Ayrıca korku en temelinde Kaos ve kozmos farkıdır. Bilinene kozmos bilinmeze kaos deriz ve insan bilmediğinden korkar. çünkü kazanım kadar kaybetme riski de barındırır bilinmezlik. Ayrıca duygu ve arzuların azı çoğu olmaz. Benim içinse zaten bir şeyin azı çoğu olmaz. Ya vardır ya yoktur. 7 prensibimden üçüncüsüdür.

Sen örnek sun üzerine konuşalım. Eğer o tamamlayıcı senin değişkenlerinle uyumlu aksiyonlar sergilemezse boşluğun dolmaz, aynı şekilde sergilediği diğer ihtimalde sen bu değeri kaybetmemek adına ek bir efor gösterirsin lakin bu normal şartlarda yapmana gerek olmayacağı bir davranış yahut çaba olarak ortaya çıkar. İkinci örnek içinse bir insan durduk yere sanatçı olmak istemez; ya yeteneği ve/veya inancı vardır ya maddiyat kaygısı güder ya popüler bir tutkudur ya itibar ve göz önünde olmak ister vs vs. Yeteneği olduğu ihtimale ilişkin sanatını icra ettiğinde karşılığında hayalini gerçekleştirmiş olmayı bekler. Notalar ya da paternlerce o kişi tatmin edilebilir bir konumda bulunmuş dahi olsa da notalar ve paternler de o kişi tarafından tatmin edilmeli. Yani eğer o kişi çok güzel bir bestenin son notasinin devamını tamamlanmış birakmışca ya da bir sözün ya da bir resmin ardı hayal edilebiliyor da bu kişi tatmin olmuştur ama ortaya koyduğu şey tatmin olmamıştır ve devamı gelir. Buna dair biraz biraz ilgili çok güzel bir film vardı, the gifted diye. orada kadın çok zeki, kendini matematiğe adiyor, çözülemeyen bir soru var, onu çözerse huzura ereceğine inanıyor ve sonunda soruyu çözdüğünde belli bir süre sonra amacı kalmadığına inanıp intihar ediyor. Misal buradaki huzur, soruyu çözebilme ihtimali ve kapasitesi , soruyu çözmek değil. Üçüncü örnek için konuşursak her şey çok iyidir; hayatında aksiyon, mutluluk, barış, maddiyat, aile, başarı gibi her şey vardır. Hiçbir şeyin eksik değil sanıyorsundur. Hayatinda hiç kimseyi hiçbir şeyi kaybetmemişsindir. Gelmişsindir 70 yaşına hala patronsundur, takdir görüyorsundur, hala aktif bir iş hayatın, iyi bir vücudun vardır, annenler de eşin de çocukların da torunların da mutlu mesut yaşıyordur. Hatta ihtimallerde dahi ilk sen öleceksindir ve ölümden de korkmuyorsundur. Boşluk yok sanıyorsundur ama asıl boşluk bu.

Bulunduğun konum seni kısıtlıyor. Bu konumun karşılığı olarak belli şeyleri yaparken belli yapamiyorsun. İşlerle ilgilenmen gerek, devretsen itibarın ve gücün eksilecek, artık umrunda değildir belki, hayatındaki günlük minimum 4 saatlik uğraşı uyuyarak geciremezsin. Bu benim öznel görüşüm değil , mizaç olarak varlığın bir tempoya adapte hale geliyor. Balık tutsan büyük olması gerekir, çiçek eksen en güzellerinin açması lazım, eşine ayirsan yıllardır kendinizi ekşi 4 saate göre ayarlamişsiniz zorlama bir ilişki potansiyeline girer, tatile çıksan karşılığını istisnasız almak için en aykırı şeyleri denemeye çalışırsın. Hobi edinsen en güzelini ortaya koyman gerekir. O balığı tutman için iyi bir sabır, olta ve göl kenarı gerekiyor. Bunları saglasan dahi çabana bağlı olmaktan ziyade iş biraz da balığa kalıyor. Her seferinde büyük balık tutamamaya artık alışman gerekiyor ki bu da senin ilk değişimin olarak balık tutmaya yönelik başarısızlığı da varsay ilkesini karşılaman gerektiğini gösterir. Ki her defasında büyük balık tuttuğun gölde herkes her defasinda büyük balık yakalar, ki bu başarı değildir. Diğer örnekler de aynı bunun gibidir. Yani senin verdiğin özveriye ve umduğun beklentiye karşı şekillendirmenden ziyade karşıdaki durumun da şekillenebilmesi ve senin o durumun gereksinimlerini karsilayabilmen gerekir. En leziz yemekler en görkemli buluşmalarda ortaya çıkar. Ki yoldan geçeni de almazlar.

İşte huzur bu arayışta zaten. Huzur, bulabilmişlik değil gösterilen ve karşılanabilmiş çabadır

Şeflerin imza yemekleri olur ya da koku tasarimcilarinin imza kokuları. En iyi kokuyu buldum derler, yetmez. Uzmanların beğenmesi lazım, sonra halkın, sonra talep edilmesi lazım, ödül alması, adının anılması, o kokunun geçilmemesi vs vs. Bu silsile hiçbir zaman sona ermez.

Somutluk, sadece soyutluğa bulduğun bir kılıftan öteye gidemez.

Bazen sadece huzurlu hissedersin. Bazen-sadece-huzurlu-hissedersin. Her an-tamamen-huzurla-olursun. Fark hu

Hayat ya hep ya hiçtir. Belki de görüş ayrılığına en başından beri burada düşüyoruz.

Gri tek şey tanrı ve genetiği elverişli olup belli travmalara da sahip insanlardır

Bu senin düşüncen, benim dediğimse tanrının kendi oluşundan kaynaklı.

Yani tanrının tanrı olabilmesi için gri olması lazım.

Tanrı ne iyidir ne kötüdür. Ne siyahtır ne beyazdır. Ne baştadır ne sondadir. Hiçbir şeye ait olmadığı gibi her şeye de dahildir. Hiçbir şey o olmadığı gibi her bir şey de ondandır. Tüm ihtimaller dahil. Hâliyle tanrı renksizdir. Siyah ve beyaz tüm renklerin zitliklariyken tüm bu zitliklarin ortası da tanrıdır. Yani 0 noktası.

Orantılı olarak barındırır. Tam diğer zıt oran ise siyahtır. Orantisizlik yani mutlak denge ise gridir

Aynı şekilde düşünmüşüz. Orantisizlik mutlak bir denge olduğu gibi belirsizliktir de.

Mesajlaşsak olur mu? Her seferinde sayfada en aşağıya kadar yorumları açmak zorunda kalıyorum ve gitgide zorlaşıyor.

Evet

Birşeyin var olması mı hiç olmamasından daha iyidir, yoksa hiç olmaması mı var olmasından daha iyidir. Herkes farklı cevap verir sahip olamadığına göre.

Ama genel olarak insan sahip olduğunun nankörüdür