Neden insanları kendimiz gibi biliriz?

Çünkü insanın dünyayı algılayışı kendi içinden başlar. Sen nasıl hissediyorsan, nasıl düşünüyorsan, insanları da öyle görüyorsun doğal olarak. Eğer sen dürüstsen, başkalarının da öyle olacağını varsayıyorsun. Sevgiyle yaklaşıyorsan, karşılık olarak aynı duyguyu bekliyorsun. Ama herkes senin gibi değil işte, bu yüzden bazen yanılıyorsun. İnsanları kendimiz gibi bilmemizin sebebi aslında bir nevi koruma mekanizması karşındakine güvenmek istiyorsun, o yüzden iyi niyetle yaklaşıyorsun. Kısacası, önce kendimizden hareket ediyoruz, çünkü başka türlü anlamak zor oluyor insanları.

Çünkü karşımızdakini bizim yansımamız gibi düşünürüz yani ne ekersen onu biçersinin bir çeşidi gibi. Karşımızdakiyle eğer anlaşıyor arkadaşlık kurabiliyorsak bir nevi bizi anladığını düşündüğümüz içindir, onu bizden sayarız, öyle kabul ederiz.

Hatta daha absürtünü söyleyeyim, onu kendimize benzetmeye çalışırız ve bir zaman sonra benzetiriz. O noktadan sonrada beyinler bir olduğunu var sayarız, ki ikisi bambaşka alanlar 😇

Yinede arkadaşlar birbirine benzer, karşımızdakide bir nevi bizden olduğunu kabul etmek aslında çok özel ve değerli bir şeydir ama hakikat acıdır, ufffff yapar 😂

Karışık oldu ama düzeltme yapmak istemedim, içimden böyle geldi ve döktüm yazıya. Af buyrunuz 😀🙏

Bazen bi yakınlık, bazen bir his, bir davranış... Karşımızdakini kendimize benzetiriz... Ama aslında çok farklı iki kişiyizdir... Başta ne kadar uyumlu olunsa da... Ortak konular varmış gibi olsa da karşımızdakini tanıdıkça öyle olmadığını anlıyoruz... Bazense olmayacağını bile hissede ya benziyoruz işte neden denemeyelimki oluyor durum... Kendimizi aynı, benzer sanarken buluyoruz...

Bazıları enerjimizden etkileniyorlar daha şeffaf ve rahat oluyoruz bazıları nemrut gibi oluyor kafamızı kayaya çarpıp ovuşturuyoruz. Her insan biz gibi değil bilmiyoruz...