Kendini ölümsüz mü sanıyorsun?

Kendimi ölüme hep yakın hissetmişimdir, cenaze çarırı görürüm bina önlerinde aklım hep eskiye gider rahmetli olan aile büyüklerine.


Kışın bir kere denk gelmiştim çadırın içinden pide kokusunu almıştım bir garip olmuştum mesela.


Rahmetli öldüğüyle kalıyordu yaşayanlar aç karnını doyurma peşine düşüyorlardı. Cenaze evine gittiğimde genelde bir şey yememeye çalışırım çünkü ev sahipleri telaşa düşeceğine acısını yaşasın isterim lakin sürü psikolojisi midir nedir onlarda birilerini doyurdukça acılarının azaldığını hissediyorlardı belki de...

hayır bir gün aciz ruhum ve bedenim bulutların göz yaşları altında toprağa girecek ruhumu sarıp sarmalayan gök yüzü son kez ona sarılacak güneş son kez dokunacak tenime ölümsüz olmayı yeğlemek de ne kadar acınası öyle değil mi acı çekmek neden hep korkulacak bir şey olsun acı değilmidir insanı insan yapan o zaman ne bu feryatlar ne bu pişmanlıklar

hayır haran ölecekmiş gibiyim