Acının sınırı yoksa, merhamet var olabilir mi?

Kendisine o acıyı çektirine mi çektirmeyene mi yaşatmak istemez?

Sinirsizligindan bahsediyorum, bu durumda insaf taşıması mümkün olabilir mi?

Alem değiştirmek?

Haaa ahahaha şimdi düştü jeton :ddd yani orası öyle tabiiki

Yapalım hojam 😃

Baslayiniz ksjsjsks

Hojam benim tarih zayıf shshshsjsk sözel Yogh

İşte bu konuda çok yanılıyorsun

Alakası yok, tarih sevmiyorum demedim 😃

Aynı şey 😃

Ben genel olarak kolay seven bir değilim ve evet ilgimi çekmeyen hiçbir şeyi sevmem

De bakalım

Evet 😃

Sorumdan yola çıkalım 😃

Peki, çektiği acılar gün sonunda tam tersi onu merhametli biri haline getiremez mi?

Çekilen izdirap dolayısı ile kişi kendini içgüdüsel olarak kendi içine de çekilebilir. Evet, dediğin doğru. Baskılanır. Fakat kişi kendi deneyimleri ve süresiz çektiği ızdırap dolayısıyla bir başkasının bunları yaşamasına göz yummayabilir. Yine, tam tersi kişi kendini dışa vurup o acılara ve ızdıraba bünyesini alıştırabilir ve gün sonunda 'ben yaşıyorsam, herkes yaşamalı' düşüncesini benimseyebilir.

Ahlaki değerlerini yitirip, kendi iradesini kontrol edemeyebilir.
Bu durumda doğru yanlış algısı da kişide ortadan kalkıyor.
Yaşadığı o sınırsız acı ne ise buna göre bağımlılığı şekillenir kişinin.

😃 Okie dokie

O kadar da belirsiz değilsin 😃

Öyle öyle