İçimizdeki insan sevgisi nereden gelir?

İyilik meleği olmadığımı biliyorum ve iyi bir insan olmak gibi bir gayem de yok aslında. Kötü davranışlardan özellikle sakınan biri de değilim. Ama anlayış ruhuma yapışmış gibi. Çıkaramıyorum. Biriyle ufacık bir çatışma yaşasam beynim olayın üzerinden tekrar tekrar geçerek olayı onun penceresinden görmeye çalışıyor. Otomatik olarak onun haklı olduğu yönleri bulup çıkarmaya meyilliyim. Aslında bu şekilde bakıldığında bu kötü bir özellik gibi durmuyor. Ama uzun vadede oldukça yorucu ve kırıcı olduğunu fark ettim. Bir de ben onları anlamaya çalışıyorum ama aynısını yapıp beni anlamaya çalışan kim var diye sormaktan alıkoyamıyorum kendimi.

Çocukluğumda aşılanan bir çeşit hizmet şeması olduğunu düşünüyorum (başkalarının ne hissettiği senin ne hissettiğinden daha önemlidir, onları kırmamalısın, kırılsan bile) ama OKB'nin kendisini bu şekilde gösterebileceği ihtimali üzerinde pek durmamıştım. Büyük ihtimalle ikisinin de etkisi var. Gerekçesi ne olursa olsun bunun beni yönetmesine izin vermek istemiyorum. Şu "deveye diken" düşüncesine entelektüel olarak ikna olamamış olabilirim sanırım. Hâlâ "Bu söz herkes için geçerli olmayabilir mi?" şeklinde bir şüphem olduğunu görüyorum. Bu mentaliteye ikna olduğumda daha çabuk değişirim belki de.
Yorumların için teşekkür ederim gayet akıllıca ve yerindeydi söylediklerin. Dikkate aldım.