Dışlanmanın verdiği acı nasıl hafifler?

Hiç kimse özellikle yargılanmak, yalnız bırakılmak, yaftalanmak için bir şey haketmez. Bu yaşadığın şeyin adı anlaşılmamak ve bu, insan ruhuna çok derin acılar verebilir.
Senin sessizliğin bir suç değil senin çekingenliğin kibir değil senin içine kapanıklığın bir kusur değil. Ama insanlar çoğu zaman yüzeyden bakarlar anlamazlar ve ne yazık ki anlayamadıkları şeylere bir etiket yapıştırırlar. "Bu kız çok soğuk, sinsi mi? Gibi gibi.

Senin ihtiyacın olan tek şey kendini koruyabileceğin bir iç alan çünkü dışarısı seni yargılayıp duruyor buna da kendini suçlamayı bırakarak başlayabilirsin "Ne yaptımda beni istemiyorlar?" Sen istenmediğin için değil onlar anlamaya çalışmadığı için yalnızsın. Çünkü bazı insanlar konuşkan olana gülen neşeli insana ilgi duyar, sessizi anlamak emek ister ve herkes bu emeği veremez bu onların eksiği senin değil.

Düşünceni yeniden kontrol et "Sinsiyim çünkü öyle diyorlar"değil "Onlar beni tanımadan yargıladı bu onların bakış açısı ben gerçeğimi biliyorum" bunu zamanla tekrarla.

Seni anlayabilecek insanları bul belki çok kişi seni yanlış anlamış olabilir ama bu herkesin seni yanlış anlayacağı anlamına gelmez senin gibi sessiz iç dünyası derin ve zengin olan bir sürü insan var. Bazen onları birebir değilde ortak alanlarda bile bulabilirsin. İnsanlar seni anlamıyorsa bu senin değersiz olduğun anlamına gelmez sadece henüz seni tanımaya çalışan biriyle karşılaşmadın.