İşsizlikde üstüme yok dediğiniz biri var mı?

Evet, öyle biri var… Her sabah uyanıp hiçbir yere yetişme telaşı olmayan ama yine de omuzlarında dünyayı taşır gibi gezen biri. Gülüşünde bile yorgunluk var, ama hâlâ şaka yapabiliyor, hâlâ kendini avutacak bir cümle bulabiliyor. İşsizlik onda bir tembellik değil, bir mücadele hâli olmuş adeta. Umutla umutsuzluk arasında gidip geliyor ama düşmüyor, en azından tam düşmüyor. O yüzden işsizlikte üstüne tanımam, çünkü ayakta kalmayı, yüzünde bir sırıtmayla susmayı, kimseden beklemeden yaşamayı öğrenmiş. Ve bu çaresizlikte bile asalet taşıyor.