Ey ölümlüler kendiniz ile ne yapıyosunuz?

Bazen kendimle sessiz bir anlaşma yapıyorum; sustuğumda anlayacağım, yorgun düştüğümde sarılacağım diye… İçimde kopan fırtınaları başkasına anlatmadan, kendi iç sesime kulak vererek sakinleştirmeye çalışıyorum. Bazen aynaya baktığımda tanıdık bir yüz gibi değil de, yabancı biriymişim gibi bakıyorum kendime. Ne kadar tanıyorum, ne kadar uzağım bilmiyorum. Ama yine de çabalamayı bırakmıyorum. Kendimle barışmanın yolu bazen savaşmaktan geçiyor, bazen de sadece susup beklemekten. Her gün yeniden deniyorum, yeniden toparlıyorum içimi. Çünkü kendimi bırakmaya hiç niyetim yok.