Sana yararı olmadığı halde vazgeçemediğin şeyler var mı?

Kesinlikle var. Bazen bana iyi gelmediğini, hatta zarar verdiğini bildiğim halde vazgeçmekte zorlandığım alışkanlıklar ya da düşünceler olabiliyor. Çünkü alışmak kolay, bırakmak zor olabiliyor.

Mesela, bazen geçmişte yaşananlar ya da insanlarla ilgili umutlarımı tamamen bırakmak istemiyorum, bu da bazen kendimi tekrar tekrar aynı yerde bulmama neden oluyor.

Ama zamanla anlıyorum ki, vazgeçmek bazen kendimize en büyük iyiliği yapmak demek.

Sigara hiç kullanmadım ama içen çok arkadaşım var. Hani derler ya, “Bekâra koca boşanmak kolaydır”… Benim böyle bir alışkanlığım olmasa da bırakmanın neden zor olduğunu çok iyi biliyorum. Ama bir yandan, aslında ne konuda ve durumda ne kadar kolay bırakılabileceğini de biliyorum.

Sigara içenler genelde şöyle der ah “Birkaç gün bir dal bile içmeden durabilirsem kesin %100 bırakırım.” daha fazlası da oluyor ama bırakamıyor değil bırakmıyor.

Nikotin alışkanlığı oluşmuş artık vaz geçek çok zor. İyi tamam bunu biliyoruz. Sonuç da Nikotin tüm insanlar da var ama hiç sigara içmeyen insana göre düşük sevide Patlıcan Nikotin ihtiva eder. Yiyen kişi de yediğinde yükselir ama bağımlı bir etki yapmaz. Uzun yıllardır sigara içen birsi 2-3 içmesin onda da bu oran hemen düşer.

Tamam beyin düşen nikotini tamamlanması için istek uyandırır ama bu karşı konulamayacak, direnilemeyecek kadar "milletin diline kriz" geçiriyorum dediği boyutta bir şey değil. Bunu söyleyen kişi gerçekten bağımlı kişilerin nasıl kriz geçirdiği.

" A yok be tövbe bismillah bu ne biçim şey böyle zanki içine iblis kaçmış gibi... taam taam bundan sonra kriz, mriz geçiriyorum falan demicem sadece çok canım çekti filan dicem :D der."

Ama ben gözlemledim; gerçekten de 1-2 ay boyunca bir tek dal sigara içmeden duranlarda ortada ne bir “kudurmuşluk” ne de bir kriz belirtisi oluyor. Fakat işte mesele şu: “İlk fırsatta…” (benim tespitim bu)

Sigaraya engel olan bir durum ortadan kalktığında, yani o özgürlük alanına tekrar kavuştuğunda, içmemek için hiçbir engeli kalmayınca, sanki içinden bir ses ona “Hadi yak artık” diyor.

Genelde bu duruma “irade meselesi” derler. Ama bence asıl mesele irade değil; bu yanlış bir tanımlama. Asıl mesele, o kişiyi durduran bir engelin olmaması.

Mesela çok ciddi bir hastalık haberi alan insanların %80’i o gün sigarayı bırakıyor. Sebep? Kimine göre “ölüm korkusu”, kimine göre çaresizlik… Ama sonuçta, bir engel oluşuyor ve o kişi bir daha eline sigara almıyor.

Bir arkadaşım vardı; birlikte bir yaz kampına gitmiştik. Orada iki haftaya yakın bir süre bir dal bile içmedi. Ama kamptan çıktığımız an, yani “ilk fırsatta”, hemen bir sigara yaktı.

Yani bana göre mesele; ne içmeden geçen birkaç gün, ne de irade gücü… Asıl mesele, içmemeyi zorunlu kılan bir engelin olup olmaması.

Çok değer vermek diyince bı ufaktan iç çektim çok lanet bişey oluyor bazen o olay aynı dertten muzdaribiz 😅