Bir şeyi heyecanlı şekilde anlatırken karşı taraf ne derse hevesin anında kaçar?

O kadar da abartılacak bir şey değilmiş aslında’ dediği an, içimdeki bütün heves bir anda söner. Çünkü ben o an paylaşmak istiyorum; duygumu, heyecanımı, anımı... Karşımdakinden onay değil belki ama en azından biraz anlayış bekliyorum. Bazen bir 'vay be', bir 'gerçekten mi?' bile yeter aslında... Ama küçümseyen, ilgisiz ya da umursamaz bir tepki gelince, sadece konunun değil, içimdeki samimiyetin de üzerine perde çekiliyor.

Beni dinlemediğini ya da başka bir şey dediğini, telefona baktığını falan görürsem hevesim kaçar

''Bana ne?'' Bu cümleden ciddi anlamda nefret ediyorum. Ama kullanıldığı zaman bozmuyorum.

''Eee?'' veya '' Öyle mi olmuş? '' , ''Uzatma tamam hee?'' gibi şeyler.

Telefonla ilgilenmesi yeter

Konuyu değiştiriyor zalımlar

Telefona bakması benim hevesim kaçıyor

Anladım, hmm falan derse anjnda soğuru

Yüksek sesle anlat derse