Sonuç iyi mi olurdu onun adına, kötü mü?

Gözlerimi kapattığımda ve bir evladımın benim gibi biriyle sevgili olduğunu düşündüğümde, içimde garip bir sessizlik oluşuyor… Çünkü ne tamamen iyi olurdu diyebiliyorum, ne de kötü. Onun kalbine dokunmayı bilirdim belki, kırmaktan korkar, sevilmeyi hak ettiği gibi verirdim. Ama aynı zamanda suskunluklarımı, kırgınlıklarımı, içime atışlarımı da o taşırdı omzunda. Kendimle savaştığım anları, duygularımı bastırdığım zamanları, içimi bir başkasına anlatamamanın yükünü de hissederdi belki. Sevgi konusunda eksik kalmazdı ama bazen fazla gelirdim, bazen eksik... O yüzden ne tam iyilikle, ne de tamamen kötülükle dolu bir yol olurdu. Ama içimde bir şey der ki, ben onun kalbini incitmezdim… çünkü sevdiklerimi kendimden bile sakınırım. Bu yüzden sonuç gri olurdu; ne beyaz, ne siyah… ama içinde dürüstlükle atılmış her adım olurdu.