Ruhun kendini nereye ait hissediyor?

Ruhum, kalabalıktan uzak ama duygudan eksik olmayan bir yere ait hissediyor… içinde biraz sessizlik, biraz müzik, biraz da derin bakışlar olan bir yere. Ne tamamen yalnız ne de tamamen dolu; iç huzurla dış dünyanın dengesini bulabildiği bir durak gibi. Ruhum ait olduğu yeri ne haritada arıyor ne kalabalıklarda… bir sesin tonunda, bir gülümsemenin içtenliğinde, bir dokunuşun sadeliğinde buluyor. Bazen bir insanın yanında, bazen bir anının içinde, bazen de sadece yağmurun serinliğinde hissediyor ait olduğunu. Çünkü ruhun evi, bedenden çok kalbin hissettiği yerde oluyor.