Çabalamanın anlamsızlaşması, vazgeçiş noktası mıdır?

Yorulmak... Çabalamaktan yorulmak, her düşüşte tekrar ayağa kalkmaya çalışmaktan yorulmak, benzer yolları yepyeni umutlarla hiç bıkmadan usanmadan arsızca yürümek. Bunca gayrete rağmen bir türlü sana gelmemesi ve de Sen yaklaşmaya çalıştıkça onun daha uzaklardan sana hep , bir daha denemeye değmez mi? diye sorması... evet hayallerde sorar devamm mı tamam mı diye sorar ben hep devam dedim ne kadar boşa kürek çekiyorum gibi dursa da. Ne de olsa tutkularının cehenneminden geçmek böyledir. Fakat Durum böyleyken ne zaman vazgeçilir? Hayallerden ya da bazen bir kişiden bir şeyden... Eğer artık çabalamıyorsam bana umutla göz kırpmayı bırakmış demektir. Eski değerini kaybetmiş demektir başka dışsal bir sebep olamaz çünkü içindeki o derin tutku dışarıdaki sebeplerden daha güçlü olur. İçerden bir şeyler bittiyse işte o zaman çabalamak anlamsızlaşır o zaman zaten vazgeçtin demek değil midir?

Benim onu sevmemin nasıl bir mucize olduğunu bilmiyordu. Belki de sıradan ve vasıfsız bir şey gibi görüyordu bunu. O da haklıydı. Neredeyse tanıyan herkes sevmiş onu. Farklı boyutlarda elbet. Ama bir şekilde sevmiş. Zaten onu birazcık tanıyan birinin kayıtsız kalması, sıradan biri gibi davranması mümkün değil. Fakat ben ne yapabilirim? Anlatamıyorum. Anlatamamamın sıkıntısı içimdeki telaşı kat be kat artırıyor... Onu en çok ben seviyorum desem, en başka ben seviyorum ve en başta, herkesten çok, en çok, en... Ne en? İçimden geçenleri bilse koşup boynuma satılırdı belki. Oysa sadece anlatabildiğim kadarını biliyor. Anlatabildiğim kadarını... Anlatabildiğim kadarıyla ne yapılabilir? Anlaşılmamanın verdiği çaresizlik içinde vazgeçtim. Kötü günümde yanımda olmadığı zaman vazgeçtim. Canı sıkıldığında benimle paylaşmadığı, kırılacak veya tedirgin olacak olsam bile düşüncelerini açıkça söylemediğinu anladığım zaman vazgeçtim. Bana yalan söylediğini anladığım zaman vazgeçtim. Gözlerime baktığında kalbiyle bakmadığını ve bana hala söylemediği şeyler olduğunu hissettiğimde vazgeçtim. Her sabah benimle uyanmak istemediğini, geleceğimizin hiçbir yere gitmediğini anladığım zaman vazgeçtim. Düşüncelerime ve değerlerime değer vermediği için vazgeçtim. Ağrılarımı dindirecek sıcak sevgiyi bana vermediğinde vazgeçtim. Sadece kendi mutluluğunu ve geleceğini düşünerek beni hiçe saydığını anladığımda vazgeçtim. Tablolarımda artık kendimi mutlu çizemediğim ve tek nedenin o olduğunu anladığımda vazgeçtim. Bencil olduğu için vazgeçtim. Bunlardan sadece bir tanesi ondan vazgeçmem için yeterli değildi, çünkü sevgim yüceydi. Ama hepsini düşündüğümde onun benden çoktan vazgeçtiğini anladığımda vazgeçtim..