İnsanlar niye yaptığın 100 iyiliği unutup da yaptığın tek bir kötülüğü hatırlar?

Çünkü insan zihni, güveni sarsan şeyleri unutmaz; kalpte iz bırakan da çoğu zaman kırgınlıklardır. İyilik alışıldıkça görünmez olur, ama kötülük beklenmedik bir anda geldiği için daha derin iz bırakır. Oysa o tek kötü an, çoğu zaman çaresizliğin, yorgunluğun ya da bir anlık kırılmanın sonucudur. İnsan, bazen bir damla hatayı büyütüp koca bir emeği siler. Oysa gerçek değer, hataya rağmen yanında kalabilende gizlidir. Affedebilen yürekler, unutabilen akıllar her zaman daha kıymetlidir. Ama ne yazık ki çoğu kişi bunu geç fark eder.