Dışarıdan 'soğuk' görünmekle, içten içe duygusal olmak arasındaki savaşı kim yaşıyor?

Aslında dışarıdan “soğuk” görünmekle içten içe derin bir duygusallık yaşamak arasında sıkışıp kalan çok insan var. Ben kendimi bu ikilemin ortasında görmüyorum, çünkü hiçbir zaman soğuk biri gibi davranmadım ya da öyle görünmeye çalışmadım. Ama şunu söyleyebilirim ki, yaşadığım savaşlar çoğu zaman iç dünyamda olur. Sessizce, kimseye çaktırmadan kendi içimde çözmeye çalışırım her şeyi. Belki bu yüzden bazıları beni güçlü zannediyor, oysa çoğu zaman sadece sessizim.

Yine de içim daraldığında, kırıldığımda veya bir şeyler beni aştığında, sevdiklerimden destek almayı ihmal etmem. O anlarda bazen bir dostun sesi, bazen bir kelimesi ilaç gibi gelir. Her zaman anlatmam ama varlıklarını hissetmek bile yeterli olur. İç dünyam fırtınalarla boğuşurken dışarıdan sakin görünebilirim; bu da belki zamanla öğrendiğim bir savunma mekanizmasıdır. Duygularımı içimde tutmak, onları saklamak bazen beni tüketse de, bu benim baş etme biçimim. Ama şunu öğrendim Güçlü olmak, her şeyi yalnız taşımak değildir; bazen paylaşmak da bir cesarettir.