En son ne zaman kendi iyiliğiniz için çok istediğiniz bir şeyden vazgeçtiniz?

Hayatta bazen en çok istediğimiz şey bile bize zarar verebiliyor. Ben de bir dönem, hayatımda çok değer verdiğim, yanında huzur aradığım bir insandan uzak durmak zorunda kaldım. Onunla zaman geçirmek, konuşmak, bir parçası olmak içimi ısıtsa da bir o kadar da yıpratıyordu beni. Çünkü onun ilgisizliği, kırıcı sözleri ve belirsiz tavırları, içten içe beni tüketiyordu. En çok da kendime olan saygımı zedeliyordu.

Bunu fark ettiğimde büyük bir iç savaş yaşadım. Kalmak mı daha zor, gitmek mi? Ama sonunda kendi iyiliğim için bir adım attım ve uzaklaştım. Bu kolay olmadı. Kalbim, bir yanım hâlâ onunla kalmak isterken aklım “artık yeter” diyordu. Ve ben aklımı dinledim.

İnsanın en büyük iyiliği bazen birini sevmek değil, kendini korumaktır. Vazgeçmek bir kayıp değilmiş aslında, bir kazanımmış. Bugün geriye dönüp baktığımda, o kararımla kendime olan sevgimi ve saygımı geri kazandığımı görüyorum. En büyük iyilik, bazen ‘gitmek’tir.

Ruhumun en derin kuyularında yankılanan bir özlemi, gökyüzüne kanat çırpan bir kuş misali özgürlüğe kavuşturmak için, yüreğimin en kıymetli köşesinde sakladığım bir düşten vazgeçtim geçen gün. Güneşin batışıyla birlikte solan bir çiçeğin hüznüyle, o düşü toprağa gömdüm, belki de yeniden yeşermesi umuduyla. Şimdi, kalbimde açılan boşlukta, yeni filizlenecek umutların tohumlarını bekliyorum, sessizce ve sabırla.

Bir gün toplantıdayız, herkesin önüne çay ve baklava kondu dörder dilim şöbiyet. Tam adım atacağım büyük taarruza Allah Allah nidalarıyla o anda toplantıya geç kalan bir arkadaş yanıma oturdu baklavada kalmamış mı? Yarısı oraya gitti ama gözlerimin yarısı da oraya gitti 😃 sonuçta kilo almamak için fedakarlık yaptım.. 🤭