Yalnızlık konfor alanı sebebiyle mi güzel gelir?

Yaklaşık 3 sene olmuştur herhalde, bir yandan alışkanlık bir yandan o bu şu yok olmaz derken bir baktık ki bataklık biz olmuşuz. şu an tanışma hevesim yok, birşeyler yapma gibi durumlarda öyle ama bir taraftan da mutsuzluk hat safhalarda. Agalar ne ağlanmalık ne gülmelik bir durum benimkisi. Kısaca ne yapacağımı bilemiyorum. Bu hissiyattan cidden nasıl kurtulurum?