Gerçekten azla yetinmeyen çoğu hiç mi bulamaz?

Bu çok kadim bir ata sözüdür. Bence de doğrudur. İnsan her zaman daha çoğunu ister ama elindekine de şükretmesi gerekir. Elindekine şükretmeyen gerçekten daha fazlasına ulaşamıyor diye düşünüyorum.

Azla yetinmeyen çoğu zaman fazlasını isterken elindekini fark etmez ve bu yüzden bazen hiçbir şeye sahip olamadan kalakalır. Hırsla değil ama doyumsuzlukla bakar hayata; ne sevgi yeter, ne ilgi, ne huzur… Gözünün gördüğü her şeyin daha iyisi varmış gibi gelir. Oysa hayat bazen sana tam da ihtiyacın kadarını verir, ama sen onu küçümsersen hiçliğe mahkûm olursun. Gerçekten azla yetinemeyen biri, kalbinin kıymetini de zamanın değerini de anlayamaz. Her zaman daha fazlasını isteyen biri, belki bir gün o çoğu da kaybeder. Çünkü yetinmek yoksulluk değil, doygunluk işidir. Ve kalbi aç olan, koca dünyada bile kendini eksik hisseder.

Belki bulabilir ama mutlu olamaz