Hayat nasıl da garip azıcık içine sindimi birşeyler seni o sinen , güvenen kısmından vuruyor değil mi?

Hayat bazen öyle bir oyun kurar ki, içine tam sindiğinde, artık tamam dediğinde en güvendiğin yerden alır nefesini. Sessizce yaslandığın duvar çöker, sırtını dayadığın omuz gider, kalbini bıraktığın yerde bile kırılırsın. İnsan en çok kendini iyi hissettiği yerlerde yara alır çünkü oraya tüm savunmalarını bırakmıştır. O yüzden artık güzel şeylere bile ürkek dokunur insan. Ama yine de kalbi temiz olanlar vazgeçemez, çünkü içlerinde ne yaşarlarsa yaşasınlar hâlâ güvenmeye değer bir sevgi olduğuna inanırlar. O yüzden yıkılsalar da yeniden kurarlar kendilerini, sessiz ama güçlü bir şekilde.