Yaşantınızdan firar etme fırsatı olsa bunu yapar mısınız?

Eğer yaşantımdan firar etme fırsatım olsaydı, açıkçası bunu tamamen bir kaçış olarak değil, bir nefes alma arası gibi görmek isterdim. Elbette elimde olan birçok şeye şükrediyorum; başımı sokacak bir evim, beni seven birkaç insan ve sağlık… Bunlar küçümsenecek şeyler değil. Ama yine de zaman zaman bazı şeylerden uzaklaşma isteği içimi kemiriyor. Özellikle yapmacık ilişkilerden, içi boş sohbetlerden, insanların sürekli birbirini yargıladığı ortamlardan yoruluyorum.
Hayatın içinde yer edinmiş bazı sorumluluklar, bazen kendi benliğimi bastırmama neden oluyor. Herkese yetişmeye çalışırken, en çok kendimi ihmal ettiğimi fark ediyorum. İşte tam da bu yüzden, birkaç günlüğüne de olsa, telefonumu kapatıp kimseye haber vermeden bir sahil kasabasına gidip deniz sesinde kaybolmak isterdim. Belki sabahın erken saatlerinde yürüyüş yapar, akşamları yıldızları seyrederdim. Sessizlikte iç sesimi daha iyi duyacağımı biliyorum.

Bunu yaparsam belki dönünce yine aynı hayata devam edeceğim ama o kısa firar, ruhuma ilaç gibi gelir. İnsan bazen durup sadece kendini dinlemeli; bu da bence hayata en büyük şükürlerden biridir.