Kalabalığı seviyor musunuz?

Kalabalığı sevmem… Gürültüsünden değil, içinde kaybolmuş insanları gördüğüm için. Herkesin yan yana ama kimsenin birbirine dokunmadığı, göz göze gelmeden yürüdüğü o telaşlı kalabalıklar bana hep yalnız hissettirir. Ben az kişilik sohbetleri, yavaş akan anları, bir bakışta anlaşılan sessizlikleri severim. Kalabalıkta biri olmak değil, birinin yanında gerçek olmak isterim. Kalabalık bazen sadece gürültüdür; ama iki kişiyle kurulmuş bir sessizlik, koskoca bir dünyanın en derin huzuru olabilir. O yüzden ne kadar insan varsa o kadar uzak hissederim. Az olsun, öz olsun, ama gerçek olsun.