En çok neye tahammül edemezsiniz?

En çok iki yüzlülüğe tahammül edemem… Bir insanın yüzü gülerken içinden başka hesaplar yapması, dost gibi görünüp arkanı döndüğünde dilinde zehir taşıması bana ağır gelir. Çünkü ben duyguyu olduğu gibi yaşarım, seversem tam severim, kırılırsam sessizce çekilirim ama asla sahte olmam. İnsanız, hata yaparız, eksik kalırız ama samimiyet her şeyi affettirir. O yüzden en çok sahte yakınlığa, içtenmiş gibi yapılan o rol dolu davranışlara katlanamam. Güvensizlik yaratır, içimi kemirir. Benim için az ama öz ilişki her şeydir, çünkü gerçekliği olmayan bir yerde fazlalık sadece yük olur.

Ben en çok samimiyetsizliğe tahammül edemem. Yani biri yüzüne gülüp arkandan konuşuyorsa, çıkarı varsa iyi davranıyorsa ya da seni sadece işine yaradığın sürece seviyorsa kusura bakmasın, onunla aynı havayı solumak bile ağır gelir.

Bir de şu var:

Sürekli şikâyet edip hiç çabalamayan insanlar. Hep hayat kötü, hep herkes suçlu ama kendisi bir adım atmıyor. O zaman neyin mücadelesindesin?

Yalancılık, çıkarcılık ve ikiyüzlülük. İnsan bunlarla baş etmek zorunda kalınca, gerçeklerin değeri daha çok ortaya çıkıyor. Net olacaksın. Ya varsın ya yoksun. Arası yok bu işin.