Arkanızdan konuşanlar mı daha çok öfkelendiriyorlar sizi, her fırsatta laf sokanlar mı?

Eskiden biri arkamdan konuştuğunda içimde deli gibi öfkelenirdim. Ne söylemiş, kimlerle paylaşmış, neden yüzüme değil de arkamdan… Bunlar kafamda döner dururdu. Laf sokanlar da başka bir dertti. Hele her fırsatta iğneleyici konuşmalar yapanlar… Sinsi sinsi, gülümseyerek yaralayan insanlar. Bir dönem, ne dediklerini anlamaya çalışmaktan, karşılık verip vermemeyi tartmaktan yoruldum. Kalbim kırıldı, enerjim tükendi.

Ama zamanla şunu öğrendim İnsanlar içindekini gösterir. Kimse durduk yere laf sokmaz, kimse öylesine arkamdan konuşmaz. Bunlar onların aynası, benim değil. Ve ben artık onların söylediklerine göre değil, kendi değerime göre yaşıyorum.

Şimdi biri arkamdan konuşmuş mu, laf mı sokmuş, hiç umursamıyorum. Çünkü gerçekten tanıyan biri bana gelir, yüzüme söyler. Diğeri sadece uzaktan bağıran bir gölgeden ibaret. Onlara öfke duymuyorum artık. Aksine, hayatımdan uzak kalmaları benim için bir lütuf.

Kısacası; ben artık sadece huzurumu koruyorum. Her iki tür insan da aynı kapıya çıkıyor hayatımdan çıkıp gidiyorlar. Ve bu beni hiç rahatsız etmiyor.

Çapsız insan sinirlendiriyor. Zeki olup laf çarpmays çalışana saygım sonsuz iyi olan kazansın der cevap veririm. Çapsız ve mıymıntı insana tahammül edemiyorum. Arkamdan konuşanları adam yerine koymuyorum zaten